محمود اولاد در نشست تخصصی «توسعه و امنیت آبی» تأکید کرد: مشکل اصلی آب در ایران، کمبود منابع نیست، بلکه ساختار تخصیص و رقابت میان بخشهای کشاورزی، صنعت، شرب و محیطزیست است. محیطزیست بیصداترین مصرفکنندهای است که حقابه آن نادیده گرفته میشود.
در نشست تخصصی «توسعه و امنیت آبی» که در اندیشگاه فرهنگی سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران برگزار شد، محمود اولاد، استاد و پژوهشگر اقتصاد توسعه، با تأکید بر ماهیت نهادی بحران آب در ایران، بحث را از سطح کمبود منابع به سطح سازوکارهای تخصیص و اولویتبندی مصرفکنندگان منتقل کرد. او گفت: «مسئله اصلی نه صرفاً کاهش منابع، بلکه نحوه تخصیص آن میان ذینفعان است. حقابه محیطزیست در واقع بیصداترین استفادهکننده آب است. ما نمیتوانیم به همه بخشها بهطور کامل آب بدهیم؛ اگر به کشاورزی ندهیم اعتراض شکل میگیرد، اگر به مردم ندهیم واکنش اجتماعی ایجاد میشود، صنعت هم مطالبه خودش را دارد. اما محیطزیست صدا ندارد. رودخانهها و تالابها بیصدا هستند.»