در این یادداشت آمده است که شهروندی امروز به قلعهای تبدیل شده که از بیرون با «باجگیری عاطفی» محافظت میشود و در درون به «ابتذال شر» آلوده است. اسرائیل با تکیه بر ابتذال شر در ساختار نظامی و باجگیری عاطفی در دیپلماسی، ممکن است زمینهایی را اشغال کرده باشد، اما در ساحت اندیشه و اخلاق با بنبستی روبهروست که آرنت هشدار داده بود. در فضای فکری ایران، موضوع فلسطین و اسرائیل به دلیل قطبیشدن شدید، از تحلیل انسانی خارج و به ابزاری برای تقابلهای سیاسی تبدیل شده است. روشنفکر ایرانی میان دو لبه قیچی قرار گرفته است: از یک سو گفتمانی که موضوع را تا حد ابزاری سیاسی تقلیل داده، و از سوی دیگر جریانی که به دلیل مخالفت با گفتمان اولی، دچار نوعی بیتفاوتی شده و حتی به رفتارهایی مخرب و غیرمسئولانه دست زده است. نویسنده هشدار میدهد تداوم این مسیر فقط به بازتولید آیشمنهای جدید در هر دو سو میانجامد؛ در مقابل، انتخاب مسیر انسانگرایی یعنی بازگشت به آن چیزی که آرنت «عشق به جهان» مینامید. جمله پایانی: اجازه ندهیم تروما آینده جهان را بدزدد.
مشروح مقاله در:
روزنامه صدا